Oo yüzünü gören cennetlik, insan bir arar sorar, telefonlarıma e-postalarıma da cevap vermiyorsun ne zamandır, yaşadığından bile şüpheleniyordum. Bugün bu sesler yankılandı beynimde. Bunları söyleyen bir arkadaşım değil, uzun zamandır ihmal ettiğim bu weblog’du. Biraz mahçup bir şekilde oturdum bilgisayarın başına ve kendimi affettireceğime dair söz verdim kendisine. “Merak etme geri döndüm, bundan sonra yazacağım, hayırsızlık etmeyeceğim” dedim. Beş aydan sonra blogumla ilk paylaştıklarım aşağıda…
“Niye yazmıyorum bu kadar zamandır biliyormusun sevgili blogum? İnanılmaz yoğun bir
dönem geçirdim. Gerek işim gerekse özel hayatım fırsat vermedi bir türlü sana zaman ayırmama. Arada sırada birşeyler karalayacak gibi oldum, fakat bir türlü o gücü bulamadım kendimde.
Bugün birşeyler yazsam, yarın dönüp ne yazdığıma bakacak vaktim olmayacaktı. Böyle yazmaktansa hiç yazmamak, senden kaçmak daha kolay geldi. Biliyorum suçluyum, ama bundan sonra ihmal etmeyeceğim seni.

İşte yeniden başlıyorum yazmaya.”